Poikilos

Vivre, c’est fabriquer du passé

Blog-notes

Classé dans : BLOG-NOTES — 11 octobre, 2013 @ 6:08

Filluan të bien dhe gjethet e para rrugëve të Parisit. Koha u ftoh menjëherë. Madje disa kishin veshur palltot. Në kioska, titujt e gazetave e revistave akoma më të ftohta : Ekstremistët e djathtë mund të fitojnë deri në 24% në zgjedhjet e ardhëshme sipas sondazheve e, aktori i njohur Alain Delon, i mbështet ; Islamizmi, rrezik për jetën në bashkësi ; dy meteorologë, gjermani Dominik Jung dhe amerikani Joe Bestardi, deklarojnë që dimri 2013-2014 do të jetë dimri më i ftohtë që Europa ka njohur në këto njëqind vitet e fundit (bëërrrrrr, po shkoj të blej një gunë në Shqipëri).

Po të gjitha gazetat, pa përjashtim, flasin për 50 vjetorin e vdekjes së Edith Piaf-it (10 tetor 1963), vajzës që filloi të këndojë rrugëve të Parisit për të fituar bukën e gojës, e që sot, njëra prej tyre, me të drejtë propozonte që të vendoset në Panthéon, për tu prehur përjetësisht pranë njerzëve më të shquar të Francës, sepse kjo grua e vogël ishte një zonjë e madhe. Ajo që hallet e dramat do t’i ketë po aq të mëdhaja sa sukseset. Edhe pse e deformuar nga sëmundjet, në moshën 46 vjeçare martohet për herë të dytë, me grekun Théo Sarapo, dy metra i gjatë e njëzet vjet më ri. E mëson të këndojë ashtu siç kishte bërë më parë me Ives Montand, Charles Aznavour e Moustaki. Bashkë me Théo-n do të këndojnë « A quoi ça sert l’amour ? » (Për çfarë shërben dashuria ?). Me kokën e ngritur duke e parë në sy, përpara kamerave e spektatorëve në sallë, ajo i drejtohet :

Mais toi, t’es le dernier,

Mais toi, t’es le premier !

Avant toi, y’avait rien,

Avec toi je suis bien !

C’est toi que je voulais,

C’est toi qu’il me fallait !

Toi que j’aimerai toujours…

Ça sert à ça, l’amour !…

Ti, ti je i fundit,

i pari je ti !

Para teje, asgjë

Me ty ndjehem mirë !

Ty të doja,

Ai që më duhej je ti !

Ty që do të dua përgjithnjë…

Ja, dashuria, shërben për këtë!

Pas një viti, Piaf vdes. Théo Sarapo po ashtu, një vit më vonë, në një aksident, si dhe burri saj i parë, kampioni i boksit Marcel Cerdan.

Shumë ftohtë për një ditë vjeshte, por siç thoshte Voltaire :  « Kam vendosur që të jem i lumtur, sepse bën mirë për shëndetit. »

http://www.youtube.com/watch?v=ZtnTaUcMLjA

Lamtumirë Drita !

Classé dans : AKTUALITET,TEATER — 2 octobre, 2013 @ 4:08

Lamtumirë Drita !  dans AKTUALITET drita-pelinguKlasat në degën e dramës ishin të larta me dy perde anash që kufizonin skenën. Në mes ndodhej tavolina e petagogëve. Ajo u ul aty dhe na përshëndeti. E madhja Drita Pelinku që atë vit kishte dalë në pension, ishte mes nesh ! Mes neve tetë studentëve të vitit të dytë që po e shikonim për herë të parë nga afër. Kanë kaluar mbi tridhjetë vjet që nga ajo ditë, por nuk më është hequr asnjëherë nga mendja ai çast. Duke na shpieguar pjesën që do të punonim, vura re që duart filluan t’i dridheshin, madje cigarja e ndezur mes gishtërinjve e tradhëtonte akoma më shumë. Ajo që kishte mbi tri dekada eksperincë në teatër, ishte e emocionuar përpara nesh sikur të dilte për herë të parë në skenë. Që nga ai çast e desha Zysh Dritën. Ajo ndjeshmëri do të na lidhi jo vetëm gjatë viteve të shkollës, por dhe më vonë, deri në takimin e fundit (telefonik) para disa muajsh. Më pyeti se kur do të kthehesha në Tiranë. I thash se jo këtë verë. U krijua një pauzë. E ndieva, e kuptova. Mu bë sikur pashë mimikën e saj të më thoshte : « Ehhh, më vonë, nuk besoj se do të shihemi. » Dhe ashtu ndodhi. Nuk u pamë.

Drita ishte dashuri. Pasion. Pa ato nuk kishte Teatër. Por jo vetëm teatër. Pa pasion jeta ishte vdekje. Me këtë pasion të jashtëzakonshëm ajo punoi me ne studentët e saj deri në orët e vona të natës duke krijuar një atmosferë të ngrohtë pa bërë asnjëherë kompromis me synimet e saj.

Sot u largua jo vetëm një aktore e shquar, por dhe një petagoge e mrekullueshme.

Takimi me Drita Pelinkun është një nga ngjarjet më të bukura të jetës sime.

YD

Bloc-notes

Classé dans : BLOG-NOTES — 3 août, 2013 @ 7:14

Bloc-notes dans BLOG-NOTES image1
Île de Ré, korrik

Kisha kohë pa shëtitur me biçikletë. Këtu ajo mbretëron. Mbi biçikletë mund të shëtitet i gjithë ishulli. Bëhet për tre orë, më tha një gjigand me numër këmbe mbi 50 (besoj) që jepte biçikletat me qera. Gjashtë orë, thash me vete, kur pashë diferencën mes nesh.

Një kënaqësi të kalosh bregut të detit, të përshkosh fushat, kriporet e vreshtat (madje pashë dhe një parcelë me grurë akoma të pakorrur) duke ndjere flladin që të përkëdhel. Të pushosh në plazhin më të afërt (i ka këto të mira ishulli) apo të pijsh një kafe në qendër të fshatit ku ka gjithmonë një kishë (ndërtesat më të larta), një bukëshitës e një kafene. I gjithë ishulli, me shtëpitë e ulta mbuluar me tjegulla të kuqe, muret e bardhë, oborret me fiq, kumbulla, shegë, pjeshkë, muçmolla (në shtëpinë e vjetër kisha një të tillë), i ngjan më shumë një fshati të madh me një rrjet pistash të ndërtuar enkas për çiklistët.
Plazhe të pafund. As restorante, as dyqane buzë detit. As hotele me shezllonet ngjitur njëri me tjetrin. Vetëm sipërfaqe rëre e duna. Drita e qiellit e klima e ngrohtë të kujtojnë qytetet e Mesdheut, Italinë e jugut do të thoja, por jeta është më e qetë dhe natyra më e virgjër. Jo më kot çmimi i shtëpive në këto dhjetë vitet e fundit është rritur në 250% (sipas një artikulli që lexova këto ditë në Nouvel Obs). Pensionistët e kamur parizianë kanë gjetur vendin ideal për të kaluar vitet e fundit. Imazhe që i sjellin ndërmend fëmijërinë e tyre. Një botë gati në zhdukje.

Kisha kohë pa shëtitur me biçikletë. Kur vura njërën dorë mbi ndenjësen dhe tjetrën mbi timon duke dalë nga dyqani, për disa sekonda, mendova se mos e kisha harruar. Me të hipur, fitova sigurinë. Ndërsa i jepja pedaleve menjëherë më erdhi ndërmendje rruga Mine Peza. Në atë rrugë i kam dhënë biçikletës për herë të parë. 10-11vjeç? Nuk më kujtohet me saktësi. Por mbaj mend shumë mirë gjunjët e duart e gjakosura. Uluuuuu!!! Uluuu në shalë!, bërtisnin shokët ndërsa i jepja pedaleve në këmbë me timonin që dridhej. Një biçikletë apo makinë përballë, dhe hop! përtokë! Pastaj duheshin marrë kthesat, të ngushtat, ato brenda gjërësisë së rrugës. Në një rrugë ku qarkullohej nga të dyja anët. Kujdes!!! Kujdes!!! Mbaje krahun! Shiko përpara!, dëgjohej korri i shokëve të lagjes. Ec! Ec! Se ke makinën mbrapa! Timoni dridhej, dhe bam! përsëri përtokë. Dhimbjen e gjunjëve e duroja, por nuk duhej dëmtuar biçikleta. Që të mund ta merrja dhe të nesërmen kur im atë vinte nga puna. Aq i tërhequr nga kjo aventurë që ishte e lidhur me lirinë, pjekurinë (nuk e kuptoja plotësisht, por diçka ndieja), sa dhe ajo frikë e tmerrshme që kisha përjetuar përballë një kamioni, nuk më zbrapste. Kur im atë shkonte për të fjetur, dilja me biçikletën për të bërë « xhiron e madhe », atë përreth pastiçeri Florës. Një ëndërr! Të kaloje dhe ti si gjithë të tjerët në rrugën e madhe!
Dhe vjen një ditë, kur duke ngritur dorën për të kruar kokën apo hundën, vë re që po i jep biçikletës me një dorë (si të mëdhenjt). E pas disa ditësh, pa duar fare, me trupin drejt e pak të përkulur nga mbrapa. Më vonë kupton se e gjitha kjo nuk kishte qenë veçse çështje ekuilibri. Ashtu si dhe në jetë.

12345...23
 

ANIMATION (CHATEAU GONFLABLE ) |
BIENVENUE dans mon Univers ... |
Le blog des vrais kabyles |
Unblog.fr | Créer un blog | Annuaire | Signaler un abus | Moi, Lilith
| venez chez zabuzobe ça peu ...
| Cours en ligne Infocom