Haiku

një plak

i buzëqesh

një ftoi të rrudhur

 

ja xixëllonjat

do desha t’i thoja dikujt

por jam vetëm

 

mbrëmje pranvere

zogjtë bien të flenë

yjet ndizen

 

stuhi pranvere

një degë bredhi

shkon e vjen…

 

shi pranvere

ngadalë shëtis dorën

mbi paguren e krisur

 

ndez llampën

drita s’ka forcë

mbrëmje vjeshte

 

në hije të një tende kallamash

në ujin e një rrëkeje

një bostan për t’u freskuar

 

freski !

feneri fiket

zhurma e ujit

 

rrebeshi i mbrëmjes

të ngulur në rërë

halat e pishave të gjelbërta

 

kur vrava mizën

një moment paqeje

në dhomën e vogël

 

llampa e dhomës pranë

u fik gjithashtu

natë e ftohtë

 

i plogët

nën mbulesë

heq çorapet

 

duke qëruar mandarinat

thonjtë zverdhen

vetmi dimri

 

 

Prezantim

Poikilos (nga greqishtja e vjetër - larmi ngjyrash) është një blog-shënimesh shkruar në fillin e ditëve. Përse shkruaj ?

“Kur them diçka, kjo diçka e humb menjëherë dhe përgjithëmonë rëndësinë e saj. Kur e shkruaj, ajo e humb gjithashtu atë, por fiton herë pas here një tjetër.” Franc Kafka, Ditar

Përse ky blog ?

“Kur një romak kishte dëshirë të lexonte, ai shkonte në të dalë të qytetit; një mbishkrim mbi gur nuk ishte më i vështirë për t’u lexuar se sa një letër e shkruar. Mbishkrimet në atë kohë ishin një mënyrë publikimi po aq të përdorura sa dhe librat; kjo ishte gjithashtu një mënyrë për t’ju drejtuar tjetrit. Banorët e Pompeit shkruanin mbi mure për të zbavitur të tjerët, për t’i bërë që të lexonin fjalë të mira, citonin autorë klasikë… Ata shkruanin mbi mure ashtu si ne sot, që kërkojmë të shkëlqejmë në një bashkëbisedim.” Paul Veyne, Sexe et pouvoir à Rome

Kontakt : [e-mail]

Thënia e ditës

“Harruam që të ftojmë Tokën në konferencën mbi klimën”

Michel Serres, filozof